GEEN UNDERGROUNDSCENE
Dagblad de Limburger
vrijdag 20 juni 2003 

UIT STAPPEN
In de rubriek UIT STAPPEN brengen jongeren
verslag uit van een avondje stappen.

Het is lange tijd geleden, dat ik voor het laatst ging stappen in de omgeving waar ik vroeger opgegroeide. Grofweg Zuid-Limburg. Tja, als je in Tilburg en Utrecht studeert met zalen als 013, ACU of Tivoli, dan daalt toch de behoefte om in de lokale disco te gaan rondhangen. Want het is misschien een cliché, maar in veel Limburgse dorpen was en is echt geen hol te doen. 
Tenminste als je níet loos gaat op stampmuziek of schlagers in overvolle 'Sjonnie en Anita-tenten'. De 'alto', die van hardcorepunk, industrial of new wave houdt, kan wel terecht in open jongerencentra als de Fenix, de Boerderij of de Oefenbunker. Maar de bezoekersaantallen daar zijn bedroevend laag, met commerciële programmering als gevolg. En je struikelt erover de veertienjarige kinderen in te wijde broeken die met hun complete knuffelassortiment op de tas, voor het eerst kennismaken met harde gitaren.
Is het dan Amsterdam über alles voor de liefhebber van niet-mainstreammuziek?
Nou liever niet zeg. En dan denk ik Maastricht, zo dicht bij Duitsland en België, daar moet de undergroundscene toch ook op een mooie zaterdagavond ontwaken?
Op naar Mestreech dus. 
De Backstage om precies te zijn: naar eigen zeggen een honderd procent onafhankelijke undergroundclub in de kelder van een oude tabaksfabriek aan de Tongerseweg. Zo dichtbij en nog nooit geweest, schandalig gewoon. 
Dus trommel ik J. op om deel te nemen aan dit experiment. 
Lopend van het station naar de binnenstad, struikelen we om de haverklap over opengebroken straten, die rond negen uur 'savonds nog door de loeihete zon worden verlicht. Het is bizar om te zien hoe tussen al die vervallen bouwputten de terrassen vol zitten met voornamelijk mensen van middelbare leeftijd. Voor ons vanavond geen terras want, de naam zegt het al, de Backstage ligt letterlijk aan de achterkant van het Maastrichtse uitgaanscentrum. Het bordje 'backstage' op het oude pand lijkt te verwijzen naar de artiesteningang, maar een trap omlaag leidt ons langs de met flyers volgeplakte muren van deze hippe club. Underground huis-dj Don Londi heeft hier regelmatig opgetreden zie ik. Terwijl de zware tonen van Type-o-Negative -hm, wat een shitband- ons tegemoet komen betreden we lacherig dit hol. 
Eenmaal binnen valt het erg mee. Een beetje duister, maar wel cool ingericht. 
We lopen langs twee zwarte loungebanken en het dj-hok richting de bar. 
In het midden zware pilaren en een soort van -ja wat is het eigenlijk- altaar waar je waarschijnlijk tegenaan kunt hangen, als je wilt uitrusten. In een hoek staan wat oude televisies achter een hek -vast kunstzinnig bedoeld- en verder staat er een pooltafel. De eigenaren begroeten ons en het eerste drankje gieten we naar binnen. 
Zo....nou gezellig...redelijke muziek. Wat metal en industrial. Maar één ding ontbreekt: andere bezoekers. Nou ja we zijn vroeg, het is warm buiten en gisteren was er een feest. Al pratend op de loungebank kun je ook de avond doorkomen. Naast ons staat een soort van diepvrieskist waar ieder moment een of andere gothic uit zou kunnen komen, maar op een handjevol mensen na is er niemand in de Backstage. 
Extreme muziek hier, maar ook extreem leeg. 
Volgens de barman is er geen grote undergroundscene in Limburg en is het dus te duur om ieder weekeinde concerten te boeken. Een dooie boel dus en na een paar uur hebben we het er wel gezien. De Backstage lijkt in Zuid-Limburg op de verkeerde plaats te zijn. Misschien was vanavond een uitzondering maar deze lege club maakt je droeviger dan de doom-muziek die uit de boxen komt. 
Dan toch maar een terrasje of een filmpje..?

Niki van der Naald